कटाक्षाची यादी

कटाक्षा च्या यादी मधली फुले वेचली चार ,

वीज आखली डोळ्यांमधुनी नारंगी  लाल ,

शोध चालला रोज रोजचा वेग वेगळे सार ,

शद्ब मंजूषा चुकते जाणून समजावण्याचा लाळ . 

एकीकरण हे रोज व्हायचे कधी दवांचे कधी धुकांचे ,

क्षणा क्षणाला येते ग्लानी स्वप्न पहाया एकांताचे ,

बोल बोलता तंत्रीकीचे कवी वाटते नि कविता ,

वर्ग तारिका विसरून जाई सम्मेलन पावता ,

लेक गोरटी पाहून तुजला विषय वाटते एक ,

जरी चालते संदर्भाला स्पष्टीकार्नाचे लेख ,

त्या यादीवर बोट चालता आठवते  ती खळी ,

फुल फुलांना मलावाणारी द्राक्षाची ती मळी . 

सांग  तुझा हा विषय कसला ? मिटोनी डोळे भिरभिरतो ,

हळूच अचानक कातरवेळी उद्गारी दर्शवितो . 

गुलाबी कळी

एक गुलाबी कळी उमलली ,

तिला न जाने राखण कोण ,

भून्गुर येती जाती वेळी ,

तिला न जाने मळवेल  कोण .

 ओठ  कसले पाखळीच ती ,

नाजूक आहे देखणीच ती ,

गोडगुलाबी जोडी असली ,

तिला न जाने तोडील कोण . 

डोळे कसले सम्मोहन ते ,

सुर्माची त्यास सजवण का ?

मोठी  टपोर  काळे भोर ते ,

काजळाची त्यास सजवण का ?

विरह

काळजाच्या जखमांना रक्तस्त्राव होतो का ?

गुप्त पडल्या घावांना वेदनाच नाही का ?

आज दुखवटा करतो आहे,

आपल्यात मी रडतो आहे ,

अश्रु पण का आटलेत  रे ,

दोन नेमके मोती  झाले .

कोमेजून हे हृदय अचानक आठवणीत  तो  जातो आहे ,

मिन मिनलेल्या  तारकत तो  रंगोटी शोधत आहे. 

कळतच नाही असले नाते , नाव ठेवुनी दमलो आहे ,

काल काय ते , आज कोणते शब्द हे आता संपत आहे. 

काप्प्यावरच्या  आपुल्या गप्पा शहारांनी मी मोजत आहे ,

आनंदाच्या घरातल्याला , हृदय नेमके दुखवत आहे . 

उकलत नाही  गुपित हे  आता , रागही आहे प्रेम  ही आहे,

स्पष्टीकरण मी करू कशाचे, मन हे माझे चंचल आहे . 

पापण्याला पण प्रश्नच आहे , शत्रू  म्हणू कि कुत्रा ,

निजल्या देही स्वप्न दाखवी दोघांमध्ये ना  तिसरा . 

भावना

ऐकवतो ना तूला त्या शब्दांचिया गोष्ट ,

सरळ सरळ लागत नाही लावाण्यासाठी कष्ट ,

मनामध्ये येतात  ग तुटक तुटक अस्पष्ट ,

जोडून बघत असतो तरी अर्थ काढून स्पष्ट . 

एक एक वाक्य जोडून आता बनते आहे गद्य ,

भावना नाही त्यात म्हणे लिहितो आहे पद्य ,

अर्थ आता कवितेचा जुळत नव्हता कडव्यात ,

पहिल्यात होतो , दुसऱ्यात आहे ,

सोबत राहील म्हणून जमत नव्हता तिसऱ्यात . 

सोडून सगळ आता करतो आहे चारोळी ,

पहिली जमते , दुसरी जमते , तिसरीत होते रांगोळी . 

करतो आता नवीन नवीन लिहिण्याच्या वारी ,

बनत चालल्या आता कागदाच्या गोळ्यांच्या माळी ,

हलक्या हाती लिहितो तरी निफ चालली वाकून ,

निजल्या देही म्हणे स्वरांनी कविता म्हणतो रापून …… 

लाल गुलाब

देख्न आहे मुन्नार ,सऱ्यांचे घेऊन आधार ,

डोंगराला सजवणारे , धुक्याचे ते ते हार . 

flower garden म्हणजे फुलांचा बाझार ,

पहिल्यांदा छेडलेले गुलाबाचे झाड . 

निसर्गाला समजणार्यांना नियमच फार ,

तरी हो म्हटलीस तू घेऊन नाट्ट्याचा आधार . 

लहानच का ग ? आपलं हे पात्र ,

स्पष्टीकरण नाही केवळ संधर्भाच मात्र . 

शेवटच केला आणि सुरुआतच दिली ,

मधातली story आपली राहूनच गेली . 

नट नट्या बनणे फक्त पटापुरता काळ ,

असाच सुरु होतो एक छोटासा संसार . 

मोठ मोठ्या कथांना एक छोटीसी सुरुआत असते ,

समजल्या तर भावना नाहीतर dialogue असते . 

or 

समजलं तर प्रेम नाहीतर खूप मोटा game असते .