आश्रित

पहाटेची वेळ होती नदी काठची वाट होती ,

सूर्याच्या झेपेसंगे सावली अकात होती ,

पाखरे घरट्यात  नव्हती गोठ्यात नव्हत्या गाई ,

साखर झोपेत मी होतो आणि बाहेर पाणी घेऊन आई.

झोप  मोडली कंबर तुटली बाहेराची  उन नाहीरे मला झेपली ,

कशापाई स्वप्नाच लालच तू दिल,

डोंगरावरचा सूर्य बघायचं उगाच राहून गेलं ,

थोडी तरी देरे बुद्धी काही तरी करू ,

आज नाही उद्या नाही परवा तरी करू,

भुताचा विचार करून भविष्याचा पण करून टाकला ,

वर्तमान सारा विचारातच गमावला.

  

काय करू कस करू सांगेल तरी कुणी ,

भविष्य हे भोक  आहे आणि त्या भोकात नाहीरे आम्ही.

टपरी लाऊ टुपरी लाऊ काही तरी विकुरे ,

भविष्यात कधीतरी काहीतरी करूरे ,

कधीतरी काहीतरी कधीचच रहाल ,

आपल्या जीवनात राज्या  काहीच नाही रहाल  .